Categorie archief: Reizende vegan

Een vakantiesouvenir Tunesië

KRIJGEN? Een vakantiesouvenir voor jou! 

Wil jij deze mooie houten (pol)lepel gemaakt van olijfbomenhout, welke ik meebracht uit Tunesië, van me krijgen? (Lees het blogje een paar berichtjes terug)

Ook veel rozenknoppen nam ik mee, uit de medina in Tunis, om zo een maaltijd razendje snel om te toveren tot een exemplaar wat niet zou misstaan in een duizend en èèn nacht-setting.

Deze 2 souvenirs verpak ik samen en stuur ik op. Misschien wel naar jou! Wat hiervoor te doen? Niet veel bijzonders! (Het is toch een beetje te warm voor gekke fratsen)

Laat gewoon een reactie achter onder dit bericht, maar dan op facebook. Of een vakantiegroet. Of een foto van je thermometer. Alles is goed! Delen mag. Deze pagina leuk vinden, vind ik ook heel leuk, en mensen taggen maakt me vrolijk. 

Uit alle reacties, via kFacebook en instagram, laat ik de computer zo rond 15 aug. een naam selecteren. Ben jij de gelukkige en je geeft me je adresgegevens, stuur ik je de lepel en rozenknoppen! 

En weet je? Later deze maand verstuur ik nog een vakantiesouvenir meer naar èèn van jullie. Vanuit een ander land meegebracht. Gewoon omdat vakantiepost de leukste is!

Koken in Tunesië

Koken in Tunesië

Als jullie Rebelicious volgen op instagram,  of al langer via Facebook, dan waren jullie er misschien van op de hoogte dat ik mijn kookgrenzen verlegd heb voor een dikke week. Koken in Tunesië. Uiteindelijk liep het allemaal wat anders dan gedacht, en  gekookt heb ik er niet. 

Toch heb ik veel gezien van de cultuur, voedsel- en eetgewoonten, en van het land zelf. 

Ik bracht ook nog een cadeautje mee voor een van jullie. Eind deze week hierover meer… 

Eerst hieronder een stukje wat ik schreef op instagram…

Dit is het kraampje van de lokale okra-verkoper. 

Hij zit om het hoekje in de schaduw. 

Zodra je in de buurt van zijn kraam komt, snelt ie uit de schaduw vandaan en duikt achter zijn weegschaaltje. Hij lacht zijn weinige tanden die hij nog heeft, bloot. 

Zijn vrouw werkt een kilometer verderop in de brandende zon, in een kleine stukje groen tussen een gestaakt bouwproject. Tussen het zand en steenpuin, bij een verzengende hitte van 42 graden. Ik had het gezien. Ik liep er langs. Ik kocht een handje okra. Niet omdat ik het nodig heb hoor…. Ik moest omgerekend 25 cent betalen. Dat is voor deze man en vrouw 4 broden….

In Tunesië, is er subsidie op brood, pasta, couscous en granen. Om ook de armere bevolking te kunnen voeden. Een zak couscous kost 41 cent. Een brood 7 cent.
Iedere dag dat ik langer hier ben leer ik. Verbaas ik me. Word ik verrast.
Een land zo dichtbij… en in veel opzichten nog heel ver weg.. bedankt Tunesië

Avocado ijs in London

VANUIT HET BUITENLAND-
Avocado ijs in London

Uw razende reporter toog dit weekend naar London, omdat er vanaf begin mei nogal wat mediacircus is ontstaan over het nieuwe ijs wat het luxe Londonse warenhuis Selfridges sinds dan verkoopt. 

De Avolato. 

Een vegan avocadoijsje in de orinele skin van een avocado. De keten maakt er per dag 100. 

Uw correspondent ter plaatse ging een kijkje nemen. Dat vroeg natuurlijk om een smaakonderzoek…..

Mijn eerlijke conclusie?
Als avocadofan kan ik rechtuit zeggen dat dit echt de verwachting overtrof.
Een romig ijsje, smakend naar avocado, met een “pit” van nootjes-ijs.
Een geniaal concept en een geweldige uitvoering. Enige minpunt?
Het houten wegwerpvorkje.
Want happen in ruwer hout is nooit mijn liefhebberij geweest.
Zou ik het ijsje weer kopen? Ja. Als ik nog een tientje op zak had gehad, was ik nog eens langs Selfridges gelopen… 

https://amp.theguardian.com/lifeandstyle/2018/may/02/the-avolato-part-avocado-part-gelato-and-at-950-all-privilege

Tunesië, here I come !

Vegan koken in Tunesie

Normaal deel ik niet zo heel veel over mijn privé leven hier op Facebook of mijn website. Vandaag ben ik in een jubelstemming en deel ik toch even iets met jullie…

Ok, het gaat òòk (toch weer) over koken en eten… 

Zoals je misschien wist, ben ik buiten mijn passie voor koken om, ook nog met heel veel plezier conductrice bij NS.

Èven was het spannend de afgelopen maanden… maar.. vandaag kreeg ik te horen dat Marijke Frings , een van mijn favo collega’s, mijn “reddende engel” gaat zijn! (Op de foto zie je haar linksboven druk in de weer met het maken van een vegan room voor in de taart die we bakten bij de hight tea workshop vorig jaar) Wat ben ik blij met haar!! Zij gaat wat dagen met me ruilen…

Zodat….. Ik kan gaan koken in Tunesië!!!!
Ik heb er verschrikkelijk veel zin in! 

Nog nooit was ik zo ver van huis, helemaal in m’n uppie, maar wat een avontuur!  Inkopen op de markten en souks. Handgemaakt servies in Nabeul door mijn handen laten gaan, en stoeien met de ingrediënten die daar verkrijgbaar zijn, en misschien wel helemaal nieuw voor me… Dat is dus maar hopen dat wat ik kook ook lekker gevonden wordt! 

Ben jij ooit in Tunesië geweest? 
Wat vond je van het eten daar? 
Heb je nog fijne tips of tricks voor me misschien?

Vrienden van overal over de aardbol

Workaway vrienden

Eerder schreef ik al eens over workaway. Reizigers over de hele aardbol “meren” soms even in Oostelbeers aan, en worden voor een korte periode deel van het gezin, en helpen ons een handje mee. 

Ook vraag ik hen altijd om een recept (vega of vegan) achter te laten, omdat ik ooit in de toekomst er een leuk werelds kookboek van wil maken. Zo kwam deze week Dennis aus Germany een paar dagen langs! Hij liet een heerlijk recept achter voor zuchinni salade, dat ik via instagram (heb je dat niet check dan de website voor het recept) zal delen aankomende week. En toevallig had ik zelf dinsdag òòk een courgettesalade op het menu staan… (zie foto) 

Omdat Dennis heel gezond leeft, geen stroopwafels voor deze wereldreiziger! Maar in plaats daarvan “getatoeëerde” bananen. 

Dennis, vielen dank und veel plezier in Japan! Karaoke ze!!

Naar Parijs toe

Vegan eten in Parijs

Terwijl ik in de trein terug zit naar Nederland, Check ik mijn instagramaccount; @rebeliciouskookt
En… wat zie ik? Vegan restaurant Gentle Gourmet heeft gereageerd op de foto’s die ik op instagram plaatste (en nu hier) na mijn bezoek daar..
Waarover ik eigenlijk gisteren al wilde schrijven, maar nog te druk was met het ontdekken van Parijs in al haar glorie.

Maar?? Hoe ik het heb gehad?
Het was waanzin. Het was genieten.
Het was porno met een hoofdletter P.
Ik had gereserveerd. Dat is echt aan te raden.

Als aperitief dronk ik een white vegan. Een cocktail welke romig was, een toon van amandel had en een koffieboon voor de pit.

Hoe dacht ik toen ik het voorgerecht geserveerd kreeg; Dat is iets wat ik ook had kunnen maken. Het was hummus, guacamole en baba ganush. Allemaal dingen die ik zelf ook maak… maar… god wat hemels. In niets lijkt het op wat ik maak. Het was het engeltje dat over de tong…

Daarna trakteerde ik mezelf op een kir royal, en het hoofdgerecht verscheen. Yep. Tranen. Zo lekker.
Zuurtjes, zoetjes, hartig, umami…
Het had alles.

En het dessert???
Dweil me maar op. Als ik er nu aan denk dan begin ik al weer te kwijlen.
Het was porno. Het was dat wat het leven mooi maakt. Het was ultiem genot. Als vrijen met diegene die je met al je vezels in je hele lichaam liefhebt. Het is als extase. Als zweven. Als vrede met alles kunnen hebben. Het was een moment om nooit meer te vergeten….
Hun eigen beschrijving? Zie bijgevoegde foto. In hun beschrijving kun je echter niet lezen dat de caramel warm was en zo uit de bombe kwam lopen…
Ze hebben de foto op hun account gepost, en natuurlijk levert dat veel vind-ik-leuks- op.
Maar ik… kan als enige van dat bord zeggen; vind ik leuk.
Maar ook; vind ik lekker…

London foodwalhalla

London. Een vriend en vriendin van me (en hun kids), wonen als commuters (wat wij forensen noemen) op ongeveer een uur afstand van de Global Dynamic City. Ik heb hen in het afgelopen jaar 3 keer mogen en kunnen bezoeken, waaronder vorig weekend.
London is een bruisende stad waar vegan eten op iedere straathoek kan.
Waar ik zelf steeds via de app Happy cow (installeren die app!) op zoek ging naar leuke vega en vegan eetzaken, werd ik meermaals verrast door de aanpak die mijn vrienden er op na houden (zij eten wel vlees) namelijk; ieder restaurant kan vegan koken.
Zo belande ik in de beste sushi zaak-ever, at een lunchsoep wat meer dan een volledige maaltijd was, en at heerlijke broodjes op onverwachte plekken.
Ik ga hier geen uitgebreid blog van maken met detailbeschrijvingen van wat ik allemaal gegeten heb. Maar een beknopt overzichtje en fotocollage zal ik jullie niet onthouden.
Niet dat je hier natuurlijk veel wijzer van wordt, maar als jullie thuisafgehaald-gezelligheidskok, schrijf ik natuurlijk graag over alles wat met lekker eten te maken heeft….

Terwijl jullie dit lezen, maak ik me op voor mijn laatste London avondmaal;
Vegan fish and chips. Met azijn! Lekker!
(Aanrader. Bij Norman’s coach and horses )

—–/////—–/////—–/////—–/////—–
Some spots;

Just Fab – was een leuke London spot. Het eten was nier super, maar hey, eten in een Engelse dubbeldekker of op een superhip terras, wie wil dat nu niet?

Lola’s cupcakes koop je er op iedere straathoek bijna. Altijd minimaal 3 vegan soorten. Eten kan je prima, bijvoorbeeld zittend in selfridges.

Poh streetfood was de fijne verrassing met de geweldige rijstnoodlesoep, waar ik een hele dag vol van heb gezeten en zelfs m’n diner oversloeg.

Zen mondo. Best sushi ever…. een ervaring om niet meer te vergeten.

Een erg instagramwaardige foto knipte ik in the atrium. Een heel onverwacht cafe restaurant wat luxe uitstraalt in het overcrowded punkie camden.

Goede hummus en falafel at ik oa bij the hummus bro’s en in een stall in camden.

Indiaas eten kan je er ook practisch overal. Ik ging oa naar dishoom, wat een tegenvaller was qua eten, maar rondom London stadium, is een volledig Indiaas ingerichte wijk ontstaan. Voor practisch niets eet je er traditioneel, goed en goedkoop Indiaas.

Vaker eetfotos zien? Volg dan @rebeliciouskookt via instagram.